Puthja e virgjëreshës


Istref HAXHILLARI

Mjeku simpatik erdhi pas një muaji, më vëzhgoi imtësisht i kënaqur nga rezultati i mjekimit. “Je plotësisht i shëruar, Student, po tifua le pasoja në organet e brendshme e ky është rreziku vdekjeprurës i sëmundjes. Duhet të puthësh virgjëreshën”, foli me buzë në gaz. E shikova i habitur, pa kuptuar asgjë nga ai falëkryq i ngatërruar. “Bëj kurën e verës”, shtoi pas një çasti enigmatik të qëllimshëm.
Kujtoja se isha shëruar, por vdekja më rrinte sërish pezull mbi kokë. Në anët e mia askush nuk pinte verë, ndonse rakia e kumbullës derdhej lumë. Provoja në të rrallë raki ose ponç portokalli, po nuk kisha idenë e këtij mjekimi të padëgjuar.
E lexoi saktësisht habinë time të heshtur.
“Për gjashtë muaj do të pish një litër verë në ditë me gota çereklitërshe, një në mëngjes, dy në drekë dhe një në darkë. Të puthësh çapkënen tri herë në ditë. Barnat janë helme që shërojnë sëmundjet, po dëmtojnë pjesët e tjera të trupit, vetëm vera shëron dhe nuk dëmton, ripërtërin rruazat e gjakut, u jep fuqi të gjthë organeve.” Mendueshëm, me vështrim të padepërtueshëm e gati hyjnor, vazhdoi të meditonte. “Vera është gjaku i Krishtit, bën mrekulli që nuk mund t’i mendojë kurrë njeriu i vdekshëm, sado i ditur qoftë.”
Pastaj tregoi rastin më të pabesueshëm të fitores së lëngut të magjishëm mbi vdekjen, provën e rrallë, të paimagjinueshme të kurës së verës, njëherësh sekretin e mistershëm të praktikës së gjatë mjekësore.
Para shumë vitesh, sapo ardhur nga studimet mjekësore në Austri, ishte shtruar në pavionin e tij një vajzë, që sipas të gjitha gjasave kishte kancer në stomak. Romana qe e bukur dhe tepër e re për të vdekur. Shpresat e fikura lëviznin përherë drejt fundit tmerrues. Ajo e dinte dhe nuk besonte në asnjë prej mjekimeve, nuk pranoi të bënte biopsinë për të vërtetuar dignozën. E kapluar prej shpërfilljes së skajshme të lemerisësë, nuk fliste fare dhe as reagonte.
Anemia qe në gradë kritike, ndaj barnat nuk jepnin efekt. Doktori e mori për dore në zyrën e tij. Asaj vajze të zbehtë, me ngjyrën e lëkurës bojëvjollcë, çuditërisht vdekja e pritshme sikur ia kishte shtuar hijeshinë.
“Je rëndë, nuk kam pse ta fsheh, s’do të kishte asnjë vlerë. Një vajzë e mençur si ti, duhet ta marrë vetë në dorë jetën e saj. Ke një mundësi jo krejt të sigurt shpëtimi, por është i vetmi shans. Të tjerat janë në dorë të Zotit.” I propozoi të bënte kurën e verës, ashtu si më rekomandoi mua. Një profesor i njohur, fitues i Nobelit në mjekësi, u kishte argumentuar studentëve vlerën e këtij mjekimi me efekte të dyfishta mjekësore e psikologjike në raste, kur fuqia e mendjes së njeriut shteronte.
Pa folur, Romana doli nga spitali, takoi të dashurin dhe i kërkoi të bënte çfarë do t’i thoshte, për aq ditë sa I kishin mbetur. U mbartën në një hotel të largët, në rrethina të qytetit. Ajo braktisi trishtimin dhe iu dha pijes, me besim gati çmendurak. Pas drekës së parë, shoqëruar me gotat e verës kërkoi të bënin dashuri. Nedi i përlotur i plotësoi dëshirën, njëlloj si të bëntë seks më një skelet. Në darkë u përsërit e njëjta skenë, më tepër e dhimbshme sesa e gëzuar, pasi asnjëri nuk arrinte orgazmën. Romana këmbëngulte me besim të patundur të zbatonte rreptësisht kurën e verës, të bënte dashuri, të gëzonte copëzën e mbetur të jetës së saj të re. Gjithnjë mendonte dhimbshëm se mund të ishte hera e fundit.
Me tej, kërkoi të bënin seks në trajta të pazakonta, gati perverse dhe çdo ditë sajonte diçka të tjetërllojtë në lojën djallëzore për jetën. Për muaj të tërë, qëndroi pezull mes jetës dhe vdekjes në një betejë të hatashme. Një mbrëmje u zhvesh lakuriq, mori shishen e verës, ia ngjeshi Nedit me dhunë në dorë dhe bashkoi gjinjtë me parakrahët e holluar, gati të tejdukshëm. “Shtjer”, i tha duke treguar kupën e cekët të formuar nga gjinjtë e dobësuar. Nxinte më pak se çerek gote. Nedi e mbushi, vuri kokën mes thithkave dhe piu ngadalë lëngun e kuqërremtë, teksa Romana për herë të parë, pas aq kohe, buzëqeshte më një rreze shprese të venitur. “Më pëlqeu, përsërite”, kërkonte pa pushuar çupa.
Pastaj deshi që ai ta pinte verën ndryshe. Largoi pak gjinjtë, që lëngu të rridhte ngadalë përgjatë barkut të ligur, kurse Nedi e ngjëronte poshtë, ulur në gjunjë. Kjo u pëlqeu të dyve. Atë natë, arriti orgazmën pas dy muajve dhe u mrekullua. Doli në dritare dhe i thirri me të madhe s’di se kujt, ndoshta të gjallëve shpërfillës përtej hotelit, por, ku ta dish, ndoshta kërkonte të sfidonte vetë vdekjen: “Unë jetoj, nuk do të vdes, bëj dashuri, të shihnit si u shkarkova”, dhe qeshte e lumturuar marrëzisht. Te melodia e thellë, e lashtë dhe e pakrahasueshme mashkullore, ajo përndiente gurgullimën e së ardhmes, rikthyer mrekullisht nga pija e perëndishme. Ditët kalonin dhe, habitshëm, Romana përmirësohej; ngjyra e lëkurës ndryshonte, dhimbjet e stomakut pakësoheshin. Vera po bënte çudinë e padëgjuar, të pamundurën, të pabesueshmen.
“Nuk mora asnjë lajm gjashtë muaj rresht”, vazhdoi rrëfimin doktori. “Natyrisht, mendoja se kishte vdekur me kohë, e shumta pas një muaji nga dalja prej spitalit. Por sa u habita, kur erdhi në zyrë një vajzë e bukur, plot shëndet, që në fillesë nuk më kujtohej ku e kisha parë. ‘Doktor, më ktheve nga rruga për andej’, foli e mrekulluar, ‘e munda vdekjen. Je Zoti im që do t’i falem gjer të vdes në pleqëri.’ Pastaj, e përlotur, m’u hodh në qafë. Në prag qëndronte një djalosh që vetëm buzëqeshte. ‘Të djelën tjetër martohemi’, më tha, ‘po të mos vish, na le beqarë tërë jetën.’ Pastaj u prezantua: ‘Nedi, i fejuari i Romanës.
Mjeku e treti vështrimin diku nga dritarja. “Student”, më foli disi vegimtar, “kur të më pyesin në atë botë se cili ka qënë çasti më i bukur i jetës sime, do t’u them pikërisht rastin që tregova.”