Lutje me gurë



Majlinda BASHLLARI


Tri herë i erdhën rrotull çatisë me plloça të murrme
Dhe nisën drejt përroit

Pa kthim dukej ikja e tyre. E hidhur. Me zhurmë
ia thyen pasqyrat e verdha ajrit. Kosheret
e humbën magjine. Tmerri i djeshëm
i përvjedhjeve të mia nën pjergull
për pak rrush të pjekur,
u arratis me to.

Zaje te bardhë ne duar. Lutje të vjetra
dhe ime gjyshe qe ofshante thellë:
bija, shpirt, jetë. Vërtet? - doja ta pyesja,
porse ajo papushim na nxiste të trokisnim zajet
me pëllëmbët e vogla.

Nuk ia shihja dritën në sytë e buhavitur nga thumbat,
derisa në mjekër i rrodhi e iu kthye në lot.
Aq fort i paske dashur ato qenie të vockla
me sy te rremë?! Qenie zemërake e të pabesa
si një ujk në lisa. Oborrtare të ftohta e tinzare.
E vetmja anë e errët e strehës prej guri.

Por ajo i donte. E kaq ish mjaft për mua t’i ndiqja
përtej Përroit të Thatë, t’u shtoja fjalë të reja
këngëve të vjetra, t’i bindja duke trokëllitur pandalur
gurët e nxehur me duart e gjakosura, se askund,
askund nuk gjendej polen më i ëmbël
se dashuria e asaj shtëpie…



Liqen me zogj e yje…

Fjeti një pasqyre kristali dhe u bë liqen.
Pingul mbi te zgjatej hija ime.
Guackë me buzë të mbyllura ashpër. Vijëza në mes -
horizont kockor ku përplasej çdo anije fluturuese
lëshuar nga shkretëtira sysh…

Shelgjet në breg kërciten eshtrat. Kaq dhe liqeni
u thye, hija - gjoks i shqyer me thikë
në formë yjesh.

Erdhën zogj të zinj. I morën copëzat në sqep
dhe fluturuan në jug.


E pashë kur u zhyt

E pashë hënën kur u zhyt në ujë
U drodh një herë dhe zverdhi
fushën e shkretë përtej lumit

mos më lër të gëlltis së prapthi
këtë gjarpër te zi asfalti -
zemra ime e rëndë.

Dy krahë u zgjatën nga lumi
Dy pëllembë që dot s’më mbajtën
e m'u varën rreth qafës, ashtu
si shall pikëllimi…


Një grua e mbuluar në tragetin e pasditës

grua syzeze mbi ujra të kaltra
fashuar deri në vetulla:
a s’mund të duhemi larg librit të shenjtë
qoftë dhe një pasdite…

qyteti afrohet, kullat e larta shtrijnë
hijen deri te sytë tanë…Njëlloj
të zinj, sikur ngjyer me shkrumb
ëndërrimesh.

do të thahet mbështjella e bardhë
e ti do të bëhesh flutur
pa rënë ende nata…

grua syzezë -
për ajrin e mbrëmjes
jemi dy plagë që djegin,
njëra fashuar
e tjetra hapur në erë…


Nyje

…muret përkulen
e s’më lënë
të hap portën e hekurt...
të vjetër – befas -
shtëpia, qeni;
çdo njeri që njoh - minutë e flakur
jashtë kohe; memecë,
të palexueshëm -
shpina
që ikin
mbrapsht...

ah, ankthi
i dyerve të mbyllura
si merr
dalëngadalë
hijen e të zotëve


* * *
Kur të vija ora e supesh të hedh
Pelerinën e ikjes,
Tunduar nga misteri i gurit
të varur në ajër,
Bëmë vetëm një shenjë e
kujtomë se Meka, simotër
e shkretëtirës është,
E të shenjtë
vendet dhe njerezit që
s’u kuptuan kurrë…


Ditëlindje…

Kërkoj zemrën me gishta -
Veshur me avull të kuq, ajo
nuk sheh si rrëzohet një zog e qan...


Në rrethin e dymbëdhjetë…

Këtë mëngjes korriku jemi të dy në një mendje:
gjithë ky i nxehtë vjen nga lindja, kushedi sa shpejt
pulson një zemër atje, Kushedi si grah jeta,
zbathur mes predhave. Por këtu brenda
rrethit të dymbedhjete
ajri i freskët na fal përfytyrime të gjelbra,
sa e ëmbël paqja me zemrën, rruazat e qafës…
sa hijshëm lekunden kokat tona mbi to.

Në më zente ky i nxehtë përtej rrethit
do shkrihem si qelq, do bëhem
gotë shampanje e mbushur
buzë më buzë - si burri me ankth,
kur gruaja shndërrohet në njeri...

dymbëdhjetë rrathë janë shumë për qafat e shkurtra
lëkundet harmonia me sendet, zemrën, mëlçinë...
Heshtim si ky mëngjes korriku;
kinse degjojmë zërat e huaj matanë murit,
zërat e fqinjeve, po aq të panjohur
sa vetja.



Një ikonë më pak

Po humbas ujë.
Retë jane varur në një kular të ajërt,
të nxira lëkunden pa frymë. Vdesin
herë si luan e herë si një kukull Barbie.
Qielli ka krizat e tij. Dëshmorë dhe viktima.
Trishtohem për luanin
(asnjë shans të jem si ai);
Hetoj Barbien si shformohet
në nje grua plot celulit e tule të rëna,
dhe marr frymë thellë: Një ikonë më pak,
Një grusht ujë më tepër.



Pat filluar stina…

Pat filluar stinës së ujit të munguar. Erë nuk frynte
nga kodrat; e kaq nxehtë, befas korriku pat fryrë...
kur drita e lodhur e pasditës mbi shpine i pat ndalur,
në një letër të bardhë ngjiti një lutje të kuqe:
mos rri më larg se katër gishtërinj.
Kështu dhe frida kahlo një shekull të shkuar
pothuaj pat bërë me diego riveren:
- po me fikesh në duar… përjetë e Jotja e fjalë të tjera
përzierë me lule të verdha e xixëllonja vere... por zarfi
arriti shumë vonë në Meksikë,
si vjen në tokë shkëlqimi i një ylli prej kohësh shuar
e frida pat kohë të duhej me dritat e parisit; e t’i shihte
poezitë yjore thjesht si epitafe.

Mirëpo për V-në pat nisur korrikun e dritës së pakët
i kish parë në ëndërr të dy, ç’rëndësi se cilin të parin,
ç’rëndësi se cili me i lumtur, perse-të janë gurë
në llastiqe femijësh, tendosur gabimisht drejt vetes;
i pat parë dhe kish vjellë lëngjet e hidhura
te stomakut dhe fabulën e verdhë të ëndrrës
por ujë s’kish dhe mbetën në qyp për tërë natën; dhe drita
s’pat e s’mund t’i rishkruante fjalët...
nga kjo Trini - dritë, ujë, njeri
çfarë i mungonte më tepër...

Asnjë fije ere nuk frynte nga kodrat; e kaq i nxehtë
korriku mbi të pat fryrë: kurrë vetëm e vetes
përgjithnjë e askujt...