Dëgjo kambanën e ditës

Cikël poetik nga Oscar Acosta


FLOKU I FEMRËS

Floku yt është prej tymi të artë,
një gotë me lëng ndezur,
një kërmill xhami i valëzuar,
një lule prej bronzi e ndrojtur.

Floku yt, dridhet butësisht
kur dora ime vjen në të tijin burim,
kur e puth i emocionuar,
kur qan si një fëmijë.

Floku yt është një calik me erë të ftohtë,
një yll i ëmbël, një pistil
që lufton për të qenë i lirë.

Është një pëllumb i kthyer në pjeshkë,
një kurorë që ndriçon me qirinjtë e tij
Dhe që si vera gjakun e ngroh.


TË VIJ TEK TI

Të vij tek ti, atëherë, është të kërkosh
zërin e një fëmije mes shumë zërave të tjerë,
të mbledhësh frikën e pakapshme
që krijon netëve erë,
të ndriçosh dashurinë me një llambë
primitive dhe me vaj të ëmbël,
të prekësh me gishta një trumcak sheqeri
që puthë gushën e femrave,
të ndalësh pushtimin e dëborës
që vjen me armët e saj të ftohta
dhe të të shoh të qetë
të djegësh heshtjen e paprekshme copa-copa.


FORMA DASHURIE

Duart e mia prekin, vogëlushja ime, lëkurën tënde,
mishin tënd të ëmbël ku qetë engjëjt jetojnë,
floknajën tënde të butë,
zëmrën tënde të vogël.

Dëgjo kambanën e ditës
që fik zinë e natës
shiko dritën që pa zhurmë na mbulon,
shiko qiellin:
këtë kopsht mbi gjoksin tënd;
merr frymë e qetë
kur bilbili lajmëron me heshtën e tij,
drejto ftohtësinë tënde
në një liqen të varrosur
dhe më fol me buzët e tua që ndrijnë.

Fillo të ndiesh mbi duar
ujin dritëshkurtër,
verën që rrëzon kështjellat e saj,
humnerën që mbyll dritaret,
frutin e braktisur,
detin që venat zgjeron,
zjarrin e fundosur,
derisa ti, vogëlushja ime,
fytyrën tënde më dorëzon.

Shikoj nga afër gotën
të hutuar nga ujërat,
kërkoj emrin tënd të qartë mes trëndafilash,
ëmbëlsinë tënde në palcën e pemëve,
mbrëmjen tënde në një puthje,
aromën tënde në pjeshkë,
dritën tënde në burim lagur
dhe atëherë mbetem i çuditur
që gjithçka ma sjell, vogëlushja ime,
me dorën tënde të përgjakur.

Përktheu nga spanjishtja: Meri Lika